Categorieën
Innovatie Leiderschap

Maar wat, als blijkt dat ons succes alleen maar afhangt van de manier waarop we onszelf zien?

Wat een opluchting toen ik een van mijn zonen onlangs opnieuw zag stralen, diep vanuit wat ik kende als zijn unieke bundel talenteigenschappen. Hij is net zes weken bezig in een nieuwe baan. Opmerkelijk dat hij zich met enorme inzet en plezier driemaal in de rondte werkt, terwijl hij nog maar drie jaar geleden totaal opbrandde in een volstrekt vergelijkbare baan (Innovatie, Marketing& Sales in één van de meest creatieve ICT omgevingen van dit moment) bij een andere organisatie door precies hetzelfde te doen.

Het verschil?

De organisatie waar hij drie jaar geleden via een burnout afscheid van nam kende de ongeschreven regel dat, als iedereen nu maar stinkend zijn best deed maximaal te presteren, daartoe uitgedaagd en aangemoedigd door directie en management, dat dan het geheel vanzelf op peak performance  zou draaien. Dit nu was niet het geval omdat deze on-Rijnlandse gedachtegang op een mythe berust. Wat er wel gebeurde was dat iedereen poogde met steeds meer inzet en wilskracht, maar ook met steeds meer kramp en kritiek te bewerkstelligen wat juist dan steeds moeilijker wordt en dat is: onbevangen openstaan voor de vraag achter de vraag van de klant en intensief met deze meedenken om samen creatieve oplossingen te creëren (co-creëren) die het verschil maken.

In zijn huidige organisatie gebeurt dit laatste met speels gemak. Ze boeken daarmee het ene succes na het andere. Even talentrijke mensen, werkend met evenveel inzet en toewijding, maar op een prettig ontspannen manier zonder dat iemand van hen zich ook maar een moment overvraagd voelt.

Het lijkt erop dat in de eerste organisatie de deelnemers er stilzwijgend van uitgaan dat er één gegeven koek is waarvan een ieder een zo groot mogelijk deel moet zien binnen te halen. Terwijl in de tweede organisatie de deelnemers erop vertrouwen dat als ze het goed doen de koek eindeloos zal groeien. Ze maken zich er in ieder geval minder druk over hoe de koek precies verdeeld wordt en dat komt omdat ze overvloed ervaren waar in de eerste organisatie schaarste ervaren wordt.

Het is interessant om, zoals Jim Collins met zijn studenten in Good2Great deed, nader in kaart te brengen op welke aspecten de twee organisaties nog meer van elkaar verschillen, maar misschien is het nog veel interessanter om je af te vragen wat je zou kunnen doen als CEO om de mindset en het zelfbeeld van eerste organisatie te laten veranderen in dat van de tweede. Wat nu, als blijkt dat je daarvoor alleen maar met een paar frontrunners de manier hoeft te veranderen waarmee je naar je organisatie en naar jezelf kijkt. Daarna test je je nieuwe mindset en je self-images eenvoudig uit in een pilot of mini laboratorium. Na het daadwerkelijk ervaren van de shift van schaarste naar overvloed, van kramp naar creatie, zo’n ervaring moet het niet zo moeilijk meer zijn om het innerlijke besluit te nemen zo’n shift in mindset in jezelf  te verankeren als je daarmee met aanzienlijk minder kramp en moeite en met meer plezier inderdaad je gewenste resultaten kunt realiseren. Als het doen bloeien en groeien van organisaties een spel is dan zijn dit de spelregels:

Ik nodig je uit om kennis te nemen van The New Business as Usual, jezelf en je mensen te ont-krampen, je silo-organisatie te ont-schotten, de onderlinge uitwisseling te ont-stroeven en het plezier van co-creatie en waardeschepping te (her-)ont-dekken. Daardoor wordt de te verdelen koek als vanzelf groter. “Ik ga voortaan weer fluitend naar mijn werk” zegt één van onze inmiddels ervaringsdeskundige CEO’s in een van de Vital Space groepjes.

Sido van der Meulen 0650692923

Geef een reactie